Dit is zomaar even een zondagochtendbespiegeling waarmee ik wakker werd, dat leek me wel wat om met jullie te delen, want het bleek een leuke meditatieve oefening om te kunnen ontdekken waarmee we ons allemaal (wel niet) identificeren, dat wil zeggen: waaraan we onze identiteit bewust maar meestal onbewust ophangen.
En dat laatste woordje van de vorige zin maakt al meteen duidelijk dat dat dan dus niet klopt. Ergens iets aan ophangen is toch echt nog steeds je verantwoordelijkheid buiten je leggen. En daar moeten we nou juist vanaf als we in het bewustzijn van de nieuwe tijd willen meegroeien. Ga je mee?
Dat coronavirus dat één en al verwarring brengt en waar niemand echt goed raad mee weet, laat alle moeilijke kanten van Neptunus zien. Maar ieder nadeel heeft z’n voordeel, zo ook dat rare virus, want het brengt ons dichter, veel dichter bij onszelf, als je daar tenminste in mee wil veren. En dan komt de mooie kant van Neptunus zomaar naar voren: onze onderlinge verbondenheid. En in dat licht, in de eenheid die we zijn, zijn empathie en liefdevolle compassie heel gewoon.
Mens wie ben je?
Wat is precies jouw identiteit denk jij?
Stel je voor…
Wie ben je zonder je lichaam, zonder je looks en je garderobe?
Wie zou je zijn zonder je ouders en je familie?
Zonder de cultuur waarin je bent grootgebracht?
Wie ben jij eigenlijk, zonder je partner, zonder je kinderen?
Wie ben je als je voorbij alle dingen van de aarde bent?
Wie ben je zonder astrologie, zonder Bhoeddisme, zonder Course of Miracles?
Wie ben je zonder wetenschap? Zonder alles wat je hebt bestudeerd?
Wie ben je zonder je spirituele ideeën, zonder je filosofie over het leven?
Wie ben je zonder al je overtuigingen, wie ben je als je voorbij je angst, voorbij je vertrouwen zou zijn?
Wie of wat geeft jou adem, lucht, liefde, leven?
Wie ben jij als je voorbij alle dingen van de aarde bent?
We zijn licht, we zijn het leven, dus we zijn dus eigenlijk allemaal één.
Deze gedachte, dit gevoel toelaten, dat is de uitdaging waarvoor we nu staan.
liefs, Jos