De kracht van vraagtekens…

4 mei 2021

Wat een bizarre tijd waarin we leven. Zoveel meningen en stellige overtuigingen die om onze oren vliegen momenteel. Hoe kunnen we daar rust in vinden? Hoe kunnen we in balans blijven te midden van al die onrust en verdeeldheid die dat oproept?

Misschien is het heel goed ons te blijven realiseren dat zodra je een mening hebt, je het ene beter vindt dan het andere en dat is nog redelijk en mild. Maar stellige overtuigingen gaan een hele stap verder. Die gaan van zeker weten uit dat het dé waarheid is. Dan is er dus geen opening meer, geen ruimte voor welke andere gedachte dan ook. Zo’n overtuiging zet alles vast, is als een ‘knellende knoop’ die er niet uit te krijgen is, en dat roept logischerwijs weerstand op. Zou het dan wijsheid zijn wat er op die manier wordt beweerd?

Zou het misschien niet veel wijzer zijn om achter al je meningen en overtuigingen een vraagteken te zetten? Zo van: Het zou kunnen? Maar het kan wellicht ook anders zijn? We hebben toch geen van allen de wijsheid in pacht? Kunnen het geheel toch geen van allen overzien? Wie weet nou zeker wat de waarheid is?

In deze tijd, te midden van zoveel stelligheid in het verkondigen van allerlei soms zelfs shockerende waarheden, beïnvloed door mensen die zeggen het te weten, lijkt het toch het meest verstandig om overal vraagtekens achter te blijven zetten? Een vraagteken houdt immers deuren open, terwijl de stelligheid van een overtuiging de deur dicht doet voor alles wat daar buiten valt.

Hoe kan dit nu zo sterk spelen, júist in een tijd waarin er zoveel vraagtekens bestaan! En niemand precies kán weten hoe het allemaal zit! Gaat het misschien niet júist daarom in deze uitdagende tijd? Is dat misschien precies de kosmische bedoeling? Dat we een bepaalde balans moeten zien te vinden in het niét weten, hoe moeilijk ook? In een soort midden misschien, van waaruit we meer kunnen (over)zien dat er overal misschien wel wat waarheid in zit? (Of misschien juist wel nérgens in? Dat kan ook! Omdat alles op aarde uiteindelijk toch alleen maar een illusie is?) 

Lukt het jou nog om heel dicht bij jezelf te blijven en je niet te laten beïnvloeden/meeslepen, noch door het ene, noch door het andere? We worden allemaal wel op een of andere manier aangeraakt door de angst die wereldwijd heerst en die alsmaar wordt gevoed door alles wat er speelt. Daarmee is wel duidelijk, dat het nu meer dan ooit belangrijk is, je bewust te zijn van de rol van beïnvloeding!

Daar schreven we al eerder over, omdat dit allemaal over de energie van Neptunus gaat. De coronatijd begon met Neptunus in Vissen en die energie speelt nog altijd een grote en fnuikende rol, de negatieve kant van Neptunus die alleen maar meer verwarring en verdeeldheid creëert. De chaos is dan ook ongekend, op ieder gebied, op elk niveau, en dat wereldwijd.

Geen wonder dus eigenlijk dat er steeds meer mensen zijn die houvast zoeken in een of andere overtuiging. Want ‘niet weten’ is voor veel mensen een behoorlijke uitdaging en wordt misschien bewust of onbewust als verlies van controle gevoeld. We hebben de zaak nou eenmaal liever gewoon op een rijtje. In angstige tijden kan een bepaalde overtuiging misschien helpen? Maar als angst of boosheid over de situatie je drive is, dan is die overtuiging op een of ander ánti gestoeld. Als afweer tegen het kwaad zeg maar…
Kwaad met kwaad proberen te bestrijden, kan daar ooit iets goeds van komen? Dat doen ze in het Midden Oosten ook. Hoe kan er zo ooit vrede komen? Als je zoveel aandacht geeft aan ergens tégen zijn, hou je dat toch zelf in stand?

Zou het niet heel belangrijk zijn, juist nu, om te proberen alles open te houden, geen stelling te nemen en zéker geen stelling die op angst of andere anti’s is gebaseerd? Zouden we niet anders om kunnen gaan met alle dualiteit die er is en die toch altijd zal blijven…

We leven op aarde, de planeet die vanuit de eenheid notabene speciaal voor de dualiteit is geschapen! Dat schijnt echt specifiek iets van de aarde te zijn! Al weet ik dat natuurlijk ook weer niet zeker, ook dit is weer een aanname zoals er zovele zijn. Maar dit is er wel eentje die opbouwend voelt en dan kan zo’n aanname nooit kwaad doen toch?

“De ware meester weet dat hij niets weet. Maar aannames die opbouwend zijn, kunnen in ieder geval geen kwaad😊”.

De dualiteit geeft ons de mogelijkheid in beweging te komen. Geeft ons de kans alle kanten ervan te ervaren, wat we inmiddels al eeuwen doen. Al die ervaringen bevatten informatie waarmee ons bewustzijn kan groeien. En nu, in deze transitietijd, kunnen we steeds meer licht krijgen op de essentie die er áchter zit. De essentie dat balans temidden van alle dualiteit mogelijk is zodra we onszelf niet als dé norm stellen. Zodra we beseffen dat álles bestaat en alles bestaansrecht heeft. Omdat alles ergens goed voor is, ook al weten wij soms totaal niet waarvoor dat dan goed zou zijn. Zodra we eenvoudig samen kunnen leven met alles dat anders is dan wijzelf, in plaats van dat als dreigend te ervaren en te veroordelen is alle beweging tussen al die tegendelen niet voor niets geweest. Want dan is die beweging verándering, vernieuwing, groei. Een groeispurt van ons bewustzijn…

Hoe zouden we ooit in een nieuwe cultuur terecht kunnen komen als we zo blijven vasthouden aan die ene kant, waardoor de andere kant wordt uitgesloten? Het enige ware ligt altijd in het midden daarboven…

Op de horizontale lijn zie je de wereld van 3D. De wereld die de hele menselijke geschiedenis lang al vol pijn en onzinnige strijd is, vanwege talloze ‘waarheden’, stellige overtuigingen die zeggen dat het ene goed is en het andere dus slecht. Die wereld van 3D, een cultuur die op oordeel is gebaseerd, zien we nu aan alle kanten, op elk niveau en op ieder terrein.

Het is het horizontale niveau waarin het ene als goed wordt gelabeld en het andere dus als slecht. Daar is geen midden tussen te vinden. Daar moeten we toch echt letterlijk een hoger uitgangspunt voor hebben, een punt met veel meer uitzicht, waardoor een bredere visie mogelijk is. Einstein zei ‘t al: “Oplossingen zijn nooit op hetzelfde level te vinden als waar ze op zijn gecreëerd“. Oplossingen vind je alleen door verbinding te maken met de essentie die overal achter ligt, want daar vind je de verbindende kracht die nodig is in alle conflicten.

Het zou misschien zomaar kunnen, dat in de nieuwe tijd, de wereld van 5D, de dualiteit iets heel anders blijkt te zijn dan wij tot nu toe hebben begrepen. Die nieuwe cultuur is immers een wereld die gebouwd wordt op het en-en, op de verbindende kracht van samenwerking? Een wereld waarin de verschillen elkaar aanvullen of elkaar eenvoudig uit te weg gaan? We willen toch allemaal meer vrede, we willen toch allemaal richting een tijd waarin tegenstellingen niet meer als dreigend hoeven worden gezien, waardoor er alsmaar strijd ontstaat, de ene nog onzinniger dan de andere. We worden gewoon uitgedaagd om vooruit te komen!

Omdat het juist de tegenstellingen zijn die ons bewuster en creatiever maken kunnen we in de wereld van 5D terechtkomen. Een wereld waarin we het ‘oordeel’ voorbij zijn waardoor er veel meer vrede kan zijn. Wie wil dat nou niet? Maarja, vrijblijvend is die wens niet, we kunnen niet doorgaan zoals we altijd al deden en dan een beetje zitten afwachten tot het vanuit de buitenwereld komt. Het moet wel bij onszelf beginnen! Misschien om te beginnen door wat bescheidener te zijn in overal iets van te vinden?

Juist nu er zo veel mensen in de dualiteit ‘verstrikt’ zitten, te zien aan alle stellige oordelende overtuigingen die overal om ons heen te horen zijn, is het misschien wel heel erg belangrijk om achter iedere mening meteen ook een vraagteken te zetten? Zo van: het zou kunnen, ik denk dat echt…, maar misschien is het toch allemaal anders?

Maar we houden niet zo van vraagtekens! We houden gewoon niet van onzekerheid! We hebben de zaak veel liever onder controle, dan maar met één of andere theorie, lijkt wel. Er is te veel wat we niet weten en dan zijn er altijd wel bepaalde theorieën, stellige overtuigingen, om dat gat te vullen. In kwetsbare onzekere tijden zochten veel mensen altijd al naar houvast in een of ander gezamenlijk geloof, dat is van alle tijden! Zo zijn alle kerken toch ook ooit begonnen? Het kwaad moet worden bestreden! En wat een kwalijke gevolgen heeft dat eeuwenlang gehad. Want dat kwaad was altijd ergens anders! En dan ontbreekt het bewustzijn dat het oordeel zélf het kwaad is! In jezelf! 

Religies spreken over de duivel en sommige religies zijn er oersterk in om dat in een vorm te gieten waarmee de gelovigen in de tang worden gehouden. Er wordt heel wat gemanipuleerd in dienst van macht. Ze weten niet wat ze doen zullen we dan maar zeggen..
Extremisme is van alle tijden. In deze crisistijd gaat het ook over een ander soort ‘geloof’, gepredikt en alsmaar bevestigd op allerlei internetkanalen, een geloof met de stellige overtuiging, op aannames gebaseerd, dat er een dreigende ‘macht’ is die over ons en over de aarde heerst. Is dat niet gewoon hetzelfde fundamentalisme als in sommige religies? Die stelligheid dé waarheid te weten, geen millimeter ruimte voor enige twijfel? Het roept in ieder geval dezelfde weerstand op en creëert dezelfde verdeeldheid. Wat is dan het verschil?

Wat is het toch rustgevend om het gewoon niet te weten temidden van veel theorieën waaraan mensen zich angstvallig vastklampen en dan te vuur en te zwaard gaan dat dát de waarheid is! En de zendingsdrang is groot! Dat is ook van alle tijden. Opvallend is, dat houvast wordt gezocht in het aanwijzen van schuldigen buiten jezelf, dat er mensen worden aangewezen, met naam en toenaam, die van allerlei kwaad worden beticht. Dat is toch echt helemaal terug naar af?
Wat onzekerheid niet allemaal met ons kan doen! De creativiteit/fantasie van menselijke gedachten is eindeloos groot. Is het niet een bekend persoon die de duivel is, dan zijn het wel kwade hiërarchieën/energieën in de kosmos die het slecht met ons voor hebben. Er wordt zo veel met zo veel stelligheid beweerd… 

Kan dat opbouwend zijn? Het is zelfs angstaanjagend zo nu en dan. Angst voedend is het voor mij in ieder geval. En dat maakt me verdrietig. Want hoe komen we zo ooit vooruit? Hoe kan er op zo’n basis ooit iets moois worden gebouwd? Dit is toch alleen maar het herhalen en versterken van de 3D wereld waar we al sinds mensenheugenis in vast zitten? Of zie ik het nou helemaal verkeerd? 

Wat ik wel heel zeker weet, is dat deze onzekere neptunische tijd een vruchtbare bodem is voor allerlei uitdagingen. We worden uitgedaagd op allerlei gebied, misschien wel om dan tóch te beseffen dat we een eigen keuze hebben of we ons willen laten beïnvloeden door allerlei extreme theorieën of niet. Zoals Sartre zegt: “We zijn onze keuzes”…
We zijn vrij in waar we voor kiezen, maar vrijblijvend is dat dus niet, want het heeft verregaande consequenties waar je voor kiest.

“We zijn onze keuzes…”

Jean Paul Sartre

Iedereen is vrij inderdaad, om te kiezen voor welke overtuiging dan ook. Maar als die als enige echte waarheid (soms zelfs onder de vlag van de liefde) wordt gebracht en andere denkwijzen niet worden gerespecteerd, is dat een bron van verdeeldheid en strijd. En dat is verder gaan in zoals het altijd al was. Dat zien we overal om ons heen. Hier en daar behoorlijk extreem. Ik las net dat er heel wat relaties aan stuk gaan. Wat moeten we daarmee?

Er niet teveel van vinden misschien? Er niet teveel aandacht aan geven misschien? Want dat zou het alleen maar versterken. We weten dat het allemaal bij de angstige, verwarrende kant van Neptunus hoort, die chaos, ondermijning en bedrog creëert. Terwijl Neptunus in feite over loslaten en overgave gaat, en over de liefde zélf notabene. Dat klinkt stukken beter toch? Zodra angst geen hoofdrol meer speelt is er meteen een hele sterke verbindende kracht waar we zo maar voor kunnen kiezen!

Het eenvoudig loslaten van dingen die we niet zeker kunnen weten, het ‘letting go = letting god’ van Neptunus waar de oplossing, de verlossing in zit, is kennelijk voor veel mensen te moeilijk. Maar zou het dan toch niet mogelijk zijn om minstens wat meer vraagtekens te zetten? Waardoor er weer een klein kiertje van de deur van het hart openstaat?
Misschien vraagt dat om moed, om dat te durven. Want dat vraagt om een klein beetje vertrouwen. Het vraagt om kracht, om los te durven laten wat we nou eenmaal geen van allen weten. Het vraagt om lef, om je wantrouwen los te laten en je over te durven geven aan alle vraagtekens die er zijn.

Ook al kan de twijfel door alle onzekerheid misschien soms even toeslaan, je krijgt er heel veel licht voor terug. Of dit nou de waarheid is of niet, dit wens ik jullie allemaal toe! Want van die gedachte word je blij en dat voegt hoe dan ook een lichtje toe aan de wereld, of je dat nou gelooft of niet. Gebruik je toch gewoon je verbeeldingskracht!

(klik HIER om het artikel te printen)